Home Magazine Column

Column

Met open vizier

Een docent omgangskunde tipte me: ga elke ontmoeting met een patiënt in met open vizier en bedenk dat het heel anders kan gaan dan je verwacht. Dus kom maar weer op met Robert Haan.

Morgen ertegenaan!

Ik voel me momenteel een zak aardappels. Alles hangt en zakt in mij. Ik maak interessante plannen maar ik doe vervolgens niks. Pas 's avonds in bed voel ik me happy: oké, vandaag was niks maar morgen ga ik er weer tegenaan!

Evidence-based hbo-denkniveau

In de jaren tachtig overlijden in Nederlandse ziekenhuizen voor het eerst mensen aan de nieuwe ziekte aids. Er is angst voor besmetting, er is geen behandeling. Wij besluiten om verpleegkundigen te worden via de inservice-A-opleiding. We zijn net 18.

Help me!

De dochter laat ons het briefje lezen met de noodkreet van haar vader. Hij is in paniek en zij vraagt om kalmeringstabletten voor hem: meneer Veen, 87 jaar, alleenwonend.

Niet om te lachen

Iedereen herkent hem als hij binnenloopt in zijn feloranje regenjas. Even later is hij nijdig de hele wachtkamer aan het ontregelen met een harde monoloog. Hij is boos over ‘de Sleepwet’: het is onbegrijpelijk dat Rutte hem niet heeft betrokken bij de besluitvorming over de wet.

Oorlog en diabetes

Ik ga een nieuwe patiënt ontmoeten, een 48-jarige man die in 2014 is gevlucht uit Syrië. Sinds drie maanden heeft hij een verblijfsvergunning, een woning en een inburgeringcursus.

Afscheid

Mijn laatste column, het is zover. Ik begin met een citaat van één van mijn inspiratiegoeroes: ‘Iets is alleen maar leuk als het ook een keer ophoudt. Als het niet ophoudt, is het op een gegeven moment niet meer leuk.’ Nu maar hopen dat je het überhaupt ooit leuk vond.

Bravo

Laatst had ik een managementtraining over verzuim. Verzuim is in elke organisatie een belangrijk onderwerp. Het kost geld als mensen thuiszitten.

Verandering

Een van de grootste uitdagingen voor praktijkondersteuners is het veranderen van hun patiënten. Iets genuanceerder: het veranderen van de ongezonde leefstijl van deze patiënten. Persoonlijk vind ik verandering erg interessant, om naar te kijken. Maar ook om er mee bezig te zijn, bij een ander. Bij mij hoeft er niets te veranderen.

Provoceren

Ukent ze wel, mensen die ervan houden te provoceren. Ik zie er elke dag minimaal één, ten minste als ik in de spiegel kijk. Maar wat zijn dat voor types, die graag provoceren? En waarom doen ze dat?